Profil de un_zober°o.OOº°‘¨¯¯¯Z»Ø»M- - --K...PhotosBlogListesPlus  |  Outils Aide |
|
11 novembre เรียกว่าอะไรดีอ่ะที่ใครๆเขาบอกว่าทำดีแล้วจะได้ดี แต่ทำไมกูทำดีแล้วไม่ได้ดี กูไม่ดีตรงไหน กูเลวตรงไหน อยากได้อะไรกูก็ให้ทุกอย่าง อยากกินอะไรก็หาให้กิน ให้ทำงานก็ทำ แล้วจะเอาอะไรกะกูอีก ทำไมทำอะไรเท่าไหร่ก็ไม่ดีซักที ยิ่งทำก็เหมือนย่ำอยู่กับที่และบางทีก็เหมือนว่าจะถอยหลัง เพราะเค้าคงรู้สึกว่าเรายุ่งกะเค้ามากไป ไหนเมื่อก่อนบอกว่าชอบไงแบบนี้ จะได้รู้ว่ามีคนคอยเป็นห่วงตลอดเวลา แล้วทำไมตอนนี้ไม่คิดเหมือนเดิมอ่ะ เป็นอะไรหรอ เลิกเหงาแล้วใช่มั้ย เบื่อแล้วใช่มั้ย แล้วให้ทำไงอ่ะ ก็รัก รัก รัก เคยมีความรักไม่ใช่หรอ แล้วไม่รู้หรือไงว่าความรักมันเป็นยังไง ทำไมไม่เข้าใจ อยากไปหา อยากคุยด้วย อยากเห็นหน้า อยากไปไหนมาไหนด้วยกัน กี่ครั้งแล้วที่บอกว่าจะพาไปนู้นจะพาไปนี่ แล้วเคยมีซักครั้งมั้ยที่ทำตามอย่างที่พูดอ่ะ ทำไมชอบล้อเล่นกับความรู้สึกคนอื่น สนุกมากมั้ย บอกให้เค้ารอ ปล่อยให้เค้าตายใจ และก็มาบอกว่าเป็นเพื่อนกัน สรุปว่าที่ผ่านมาคืออะไร ใครตอบกูซิ ทรมานนะเว้ย อยากร้องไห้ให้น้ำตาไหลมาซะให้หมด จะได้ไม่ต้องร้องอีก หรือไม่ก็ควักหัวใจออกมาแล้วกระทืบเลย แมร่งชอบสเล่อไปรักใครดีนัก แล้วกูก็ทำไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่าความรักมันออกมาจากอวัยวะส่วนไหน ไม่รู้ต้องทำไง สิ่งเดียวที่นึกออกตอนนี้คือรักแกต่อไป รักทั้งๆที่ไม่รู้ว่าจะรักทำไม รักแล้วได้อะไร แต่มีความสุขกับการที่จะรัก มีความสุขที่ได้ทำอะไรเพื่อคนที่เรารัก มีความสุขที่ได้ยินเสียงเค้าบางเวลา มีความสุขที่ได้เห็นหน้าแม้นานๆจะเห็นทีก็ตาม และก็มีความสุขที่ยังได้รู้ว่าบนโลกใบนี้ ยังคงมีผู้ชายคนนั้นให้รักอยู่ รักแกจังเลยว่ะ...... 23 juillet หมี่เหลืองมาแระค้าฟวันนี้ส้มกินหมี่เหลืองถ้วยใหญ่
สาเหตุมาจากคน 2 คน
คนแรกคือคนที่ตึงจนเกินไป
อีกคนเป็นคนที่หย่อนเกินไป
แต่คนหลังซึ่งมีอำนาจน้อยกว่า
เลยต้องเป็นคนรับชะตากรรม
คิดซะว่า รับในสิ่งที่เคยทำมา
เท่านั้นก็จบ
ต่อไปจากนี้จะได้ไม่มีกรรมเวรกันอีก
แต่ น่าเสียดาย
กำลังใจสิ่งเดียวที่เรามี
คนที่คิดว่าเราจะมีความสุขที่สุดถ้าได้ยินเสียงเค้า
เสียงที่อยากได้ยินเวลามีปัญหา
คำปลอบโยนที่มีค่านอกจากของแม่
กลับไม่ได้ยิน
และถ้าเกิดว่าได้ยิน
ก็คงเดาไม่ออกว่าจะเป็นกำลังใจ
หรือการทับถม
ก็ในเมื่เราไม่มีค่าอะไรกะเค้าเลยนี่หน่า
เราเองต่างหากที่ไปวุ่นวายกะเค้า
เค้าไม่ด่า ไม่ไล่ออกมาก็บุญเท่าไหร่แล้ว
แต่แม้เสียงที่ได้ยินจะปลอบหรือด่า
แต่ก็ยังอยากได้ยิน
อยากให้ด่า ให้ทำอะไรก็ได้
กำลังใจของกุ
คิดถึงมากๆ เป็นห่วง
อยากทำอะไรหลายๆอย่าง
แต่ทำไม่ได้
เหตุผลเดียวคือไม่กล้า
ขี้ขลาดเนอะ
6 juillet อะไรดีดีก่อนหน้านี้พี่ก็เล่น Space
แต่พอ ฮิ-ฟิ เค้าก็ไปเล่นกันหมด
ทำให้ Space ไปหมันไปเลย
น่ า ส ง ส า ร
คิดถึงเพื่อนๆจังเลย
สุดท้ายปิดเทอมเราก็ไม่ได้ไปเที่ยวเหมือนที่ผ่านมา
เห้อ
อะไรอะไรก็เปลี่ยน
กูก็ยอมรับว่ากูเปลี่ยน
มีอะไรหลายๆอย่างมาเปลี่ยนความคิด
จากคนที่มีศักดิ์ศรีมากมาย
ตอนนี้กลายเป็นคนที่เกือบจะไม่มี
แม้แต่ความเป็นตัวของตัวเอง
น่ า ส ง ส า ร จ ริ ง
เพื่อนบอกว่า
ถ้าเราทำดีต่อไปเรื่อยๆๆๆ
ซักวันคนๆนี่นก็จะเห็น
เอาเป็นว่า
ความรักก็ดีไปอย่าง
ทำให้เราอยากทำดี
ทำเพื่อคนทีเรารัก
และชั้นก็จะทำดีดีเพื่อแก
ไอหน้าย่น 10 novembre กลับสู่จุดเริ่มต้น...ชีวิต...
ผ่านมาก็หลายปีแระ
เรียนมาก็หลายปีแระ
เปิดเทอมมาก็หลายรอบแระ
แล้วทำไมไม่มีครั้งไหนที่รู้สึกหนักเหมือนครั้งนี้เลยวะ
รู้สึกว่าเปิดเทอมคราวนี้ แบบว่าเฮงซวยมากเลยนะเนี่ย
กูต้องเจอกับคารถเมล์ที่เพิ่มขึ้น 50 สตางค์
โกดนะเนี่ย จะขึ้นทำซอกตึกอะไร 50 ตัง
ต้องให้กูเก็บเหรียญสลึงเพื่อ
ทางที่ดีนะ
ไม่ต้องขึ้นเลยจะดีที่สุด
เซงเป็ด สัส
นอกจากเทอมนี้จะเจ็บปวดกับค่ารถเมล์แล้ว
สิ่งที่ทำให้กูเจ็บปวดที่สุดคือ
การเรียน 5 วันติดกัน
โอ้ว......ม่าย
เอ่อ อาจานคะ
อาจาน นู๋เหนื่อยค่ะ
ป๊าด.......ปั๊ดๆๆ เหมือนฟ้าตั้งใจ
เรียนกะอาจานที่แผนก 4 คน พร้อมๆกัน
แระก็นะ การบ้านเยอะเกิ๊นนนนนนนนน
เยอะไปไหนคะอาจาน
อาจานตรวจทันหรอคะ
เห้อ
แต่ไม่เป็นไร เพื่อนอาจาน
นู๋ทำได้
ส้ม สู้ๆ
แระอีกเรื่องนึง เป็นเรื่องที่ปวดใจไม่แพ้กัน
!!!..ตลาดนัดกูไปไหนอ่ะ..!!!
ทำไมอะไรๆถึงได้เลวร้ายแบบนี้
ไม่มีตลาดนัด
ก็คงต้องกินข้าวสุดแสนอร่อยที่โรงอาหารต่อไป
สงสัยป้าที่โรงอาหารจะเป็นเหมือนแดจังกึม
ป้าคะ
ต่อมรับรสป้าเสียหรอคะ
ทำไปได้
เซงว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
อยากเดินตลาดนัดอ่ะ
ฮือๆๆๆๆๆๆๆ ...
ไม่ใช่อะไรหรอก
จะได้เจอผู้ชายเยอะๆ
555+ 21 octobre ของขวัญอีกไม่กี่วันก็วันเกิดกูแระ
แม่งเป็นอย่างนี้ทุกที ไม่เข้าใจวุ้ย
ทะเลาะกะแม่อีกแระ
ไม่รู้จะเกิดมาทำเชี่ยไร
ขนาดแม่ตัวเองยังไม่รักเลย
ก็จริง กูมันเป็นลูกที่เค้าไม่ต้องการให้เกิด
แล้วกูเลือกได้มั้ยล่ะ
ถ้าเลือกได้นะ กูไม่เกิดมาหรอก
เกิดมาแมร่งก็ไม่มีใครรัก
อะไรๆกูก็ผิดหมด
ทั้งๆที่จำความได้ว่ากูไม่ผิด
ถึงมันจะไม่ได้เป็นผู้ชายแท้
แต่เพราะแม่ชอบเด็กผู้ชายแม่ก็เลยรักมันหรอ
งั้นก็แสดงว่ากูผิดตั้งแต่เกิดแล้วดิ
ปีที่แล้วก็เป็นแบบนี้
ทั้งๆที่กูคิดว่ากูดีขึ้นกว่าปีที่แล้วนะ
อย่างน้อยเด๋วงนี้ก็ไม่ค่อยเถียงกะแม่
แต่มันก็มีเรื่องอีกจนได้
แล้วทำไงอ่ะ
เวลาทำอะไรดีดี ไม่เห็นแม่จะสนใจกูซักนิด
แต่พอพลาดทำอะไรเหี้ยๆมาหน่อย
ซ้ำแบบไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเลย
ก็บอกแล้วว่าจะไปเรียนที่อื่นก็ไม่ให้กูไป
ถ้าให้กูไปตั้งแต่คราวนู้นนะ
เรื่องแบบนี้ก็คงจะไม่เกิด
แล้วตกลง.....กูเป็นลูกเค้าจริงป่าววะ
19 octobre ฝุ่นคิดถึงเพื่อนที่สุวรรณจังเลย
อยากไปเที่ยวกะพวกมึง แต่ว่ากลัวจะตายกันก่อน
แต่ว่ายังไงก็อยากไปอยู่ดี
ตอนนี้นะ เป็นไรไม่รู อยากเที่ยว
เที่ยวเหี้ยไรก็ได้ ขอให้ได้เที่ยวเหอะ
แมร่งเซงเกล
เซงกะตัวเอง กะใครบางคน
บางทีก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นภูเขาขนาดใหญ่ สูงเท่าฟ้า
ไม่ว่ามีอะไรมากระแทก ก็ไม่เป็นไร
แบบว่ายิ่งใหญ่สุดๆอ่ะ
แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นฝุ่น
แค่ฝุ่นเล็กๆที่ปลิวอยู่ในอากาศ
ไม่มีที่จะอยู่ ไม่มีใครสนใจ
เหมือนว่าจะสำคัญกับใครบางคน
แต่ก็เป็นแค่เศษ....(อะไรบางอย่างของใครอีกคน)
แต่ที่น่าแปลก คือกูไม่อยากเป็นแค่เศษ...ของใครคนนั้น
กูอยากเป็นมากกว่านั้น
แต่ทำไงได้ล่ะ เราเลือกไม่ได้ซะหน่อย
แล้วใครอ่ะที่เป็นคนเลือก
เก่งเนอะ
ช่างเลือกให้กูซวยได้ตลอดชีวิตจริงๆ
เหมือนที่มีคนเคยบอกไว้ว่า
ชีวิตมึงไม่น่าจะมีความสุข
เออ...กูก็ว่างั้น
แล้ว ฝุ่นอย่างกู จะไปอยู่ที่ไหนได้บ้างวะ
เห้อ...ลอยไปก็ลอยมา
อยากกลับไปเหมือนเดิม
เหมือนวันที่กูรู้สึกว่าตัวเองเป็นภูเขา
ถึงภูเขาจะอยู่ไกลก็ตาม
แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าเป็นฝุ่นอยู่ท่ามกลางคนเยอะๆแบบนี้
คนยิ่งเยอะ แล้วเป็นคนทีเรารู้จัก
แต่ไม่มีใครสนใจนี่ซิ
ซวยยิ่งกว่าอยู่คนเดียวอีก
ซักวัน
วันที่กูแข็งแรงพอ แล้วกูจะไป
ไปในที่ที่ไม่มีคนรู้จักกู
จะได้ไม่ต้องหวังอะไรกับคนรอบข้างให้มากนัก
หวังไปก็เท่านั้น
เสียใจเปล่าๆ 13 octobre ในที่สุดในที่สุดก็สอบเสดซะที แต่ก็ยังมีที่สุดกว่า
นั่นก็คือการส่งโปรเจค
เล่าให้เพื่อนที่สุวรรณฟัง มันงงกันน่าดู
"มึงมีโปรเจคด้วยหรอ"
อยากบอกว่าทีจริงกูก็ไม่อยากจะมีหรอก
แต่อาจารย์อ่ะดิเค้าอยากให้ว่ะ เหอะๆ
......
ไม่รูจะระบายอะไรดี เพราะถ้าพูดไปก็คงมีแต่เรื่องเศร้าๆ
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมกลางวันกูร่าเริงจัง
แต่พอพระอาทิตย์ตกดิน อาการซึมเศร้าเริ่มเข้าแทรก
โดยเฉพาะตอนนั่งรถเมย์กลับบ้านเนี่ย
บ้านกูก็นะ ไกลเกิ๊น....
ไม่รู้ว่าจะลงที่เทคนิคทำไม ทั้งๆที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเป็นยังไง
อยู่ที่ไหน เป็นไงล่ะ เต็มที่ครับพี่น้อง
เออ แล้วเวลาที่ทำให้เศร้าสุดๆ คือ ก่อนนอน
เพราะได้อยู่คนเดียวด้วยมั้ง
ไม่มีเพื่อนให้เฮฮาเหมือนอยู่ที่มหาลัย
บางทีก็ร้องไห้คนเดียว บ้าดีเหมือนกัน
หลายๆปัญหามากันเยอะเกิ๊นชีวิตกู
ไม่น่าเชื่อ แต่นี่คือเรื่องจริง
....
เมื่อวันพุธที่ผ่านมา
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ปวดท้องเมนท์
เพิ่งรู้ว่าทรมานเป็นยังไง
คนที่ท่าเรือคงจะสงสัยว่าทำไมกุถึงนั่งให้ฝนสาดเล่น
อันที่จริงนู๋ปวดท้องค่ะ เดินไม่ไหว
ดีนะที่ไม่เป็นไข้ทับฤดู ไม่งั้นคงตาย
....
สุดท้ายอยากบอกกับผู้ชายทุกคนที่เคยผ่านเข้ามา
หรือว่ากำลังจะผ่านเข้ามาในชีวิต
ว่า กูไม่ขำ กูคัน(อันนี้ของ เจนนิเฟอร์ คิ้ม)
ที่อยากบอกก็คือ
อยากบอกเพื่อนทุกคนเลย
กูรักพวกมึงม๊ากมาก
รุ่นพี่แระรุ่นน้อง(บางคนด้วย)
ถ้าไม่มีพวกมึง
คงไม่มีใครรักกรู
เพราะแม่กูก็คงความอึดอึดให้กูอยู่เรื่อยๆ
รอซักวัน วันแห่งอิสระภาพ
"อยากเห็นคนไทยบินได้"
ไม่เกี่ยวกัน
4 octobre ...ตอนนี้...คนทุกคนย่อมจะมีความสำคัญกับใครบางคน และอาจจะเป็นคนที่ไม่มีค่าเลยสำหรับใครบางคน คนๆเดียวอาจจะเป็นได้ทั้ง 2 สถานะ(อันนี้เอามาจากวิชาสังคม) เมื่อวานตอนขับรถกลับบ้าน ไม่รู้เป็นอะไร คิดอยู่ตลอดเวลาเลยว่าเดี๋ยวเราก็ต้องตายแล้ว และทุกครั้งที่มองกระจกรถ หัวก็คิดทุกทีว่า รถคันข้างหลังจะมาชนเอา ตอนที่ลงจากสะพานตากสินแล้ว ก็ขับรถมาเรื่อยๆอ่ะนะ แต่ก็ได้ยินเสียงผู้ชายเรียก เค้าตะโกนว่า "ส้ม!!" ด้วยเสียงอันดังมาก พอมองกลับไปก็เห็นรถจอดอยู่คันนึง มีผู้ชายกับผู้หญิง แล้วก็เลยไม่สนใจ ขับต่อมาเรื่อยๆ พอใกล้จะถึงเทคโนสยามฯ ก็ได้ยินเสียงผู้ชายเรียกชื่ออีกครั้ง "ส้ม!!" พอหันกลับไปมอง ก็เจอผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ริมฟุตบาต ก็ไม่คิดอะไรขับรถมาต่อ พอมาถึงตอนเช้า ตอนที่อยู่บนสะพานรถก็ติด ไม่น่าจะขับเร็ว ใช่...กูไม่ได้ขับเร็วหรอก แต่คันข้างหลังกูอ่ะดิ เค้าเบรกไม่ทัน ชนกูจากข้างหลัง แต่ว่ากูไม่เป็นไร แต่รถเค้าล้ม แล้วเมื่อกี้ก่อนที่จะกลับจากหอไอบอล เล่าให้มันฟัง มันจะไม่ให้กลับท่าเดียวเลย ท่าทางมันก็เป็นห่วงมากมาย ตอนที่ลงมาข้างล่างเจอไอลี่กะไอตูนท่าทางมันก็เป็นห่วงเหมือนกัน สงสัยคนที่กูมีความสำคัญด้วยก็คงจะเป็นพวกมึงเท่านั้นอ่ะมั้ง และก็เป็นเพื่อนที่สุวรรณฯ คนที่บ้านกู แล้วคนที่มีความสำคัญกะกู เค้าจะเป็นห่วงกูมั้ยวะ ถ้าเค้ารู้เรื่องนี้ คงไม่ เพราะคนหลายคนเห็นกูเป็นผู้หญิงเกร่ง น่าจะเอาตัวรอดได้ อยากรู้ว่าถ้าเมื่อเช้าเป็นรถกูที่ล้ม แล้วถ้าเค้ารู้ เค้าจะรู้สึกยังไงวะ แล้วถ้าเกิดว่าเค้ากะกูอาจจะไม่ได้เจอกันอีกต่อไป เค้าจะเสียใจมั้ย แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงกูคงจะเสียใจมากกว่า เพราะมันสายเกินไป ตอนนี้มันก็สายเกินไป..... 27 septembre ยำ สด สดเธอได้ยินไหมหัวใจเธอรับรักรักใครแต่เหมือนว่าไม่ใช่ฉัน
เธอตอบได้ไหมว่าใครที่เธอนั้นต้องการอย่าหลอกคนอย่างฉันเลย
ขอให้แค่เธอบอกฉัน ฉันก็พร้อมให้เธอไปกับเขา ให้รักเราจบไป
ไม่ต้องแกล้งโกหกฉัน อย่าปฎิเสธว่ายังรักกันได้ไหม ปล่อยฉันไปตามหัวใจ ดีกว่า
...
เจ็บช้ำ จากรักเดิมที่เคยหายไป วันและคืนปวดร้าวเท่าไหร่ไม่ลืม
อยากรู้ว่าเธอจริงจังรึป่าว รักของเราจะเป็นอย่างไรอยากรู้
รักเธอแต่กลัวช้ำใจเหมือนที่เคยผ่านมา
อยากถามเธอซักครั้งได้ไหม
ถ้าจะบอกรักไป ถ้าจะฝากหัวใจ เธอจะยอมรึป่าว
วอน ให้เธอดูแลหัวใจ และจะไม่ปล่อยฉันไว้ ให้เหงาเดียวดายอย่างเคย
...
เราอ่านใจก็รู้ เดาดูจากในสายตา เธอเองรักใครไม่อยากได้ยิน
แค่บอกไม่รักก็เกือบตาย อย่าได้พูดมันออกมา
หยุดทำร้ายฉันดีกว่า เธออย่าทำเป็นแสนดี
รู้ว่าเธอหลอกเรา กับเขาเกินผูกพัน ไม่เคยคิดรักกัน
...
แต่หากว่ามันยิ่งนานยิ่งเจ็บ ยิ่งทำร้ายใจทุกข์ทน
ต้องมีซักคนที่จะต้องเจ็บ ก็อย่างน้อยเพื่อให้มีใครหลุดพ้น
ก็ปล่อยไปตามหัวใจ เลือกรักใครซักคน
ไม่ต้องคิดคำนึงถึงเหตุผล แค่เลือกคนที่เธอต้องการ
และปล่อยไปตามหัวใจ และรักเขาให้นานๆ
เพราะแม้ว่าคนที่เหลือ นั้นจะคือตัวฉัน
ดีกว่ารักเรานั้น เป็นอย่างนี้
...
บอกเธอให้คืนดีกับเขา แต่ใจฉันมันจะละลาย
ก็กลั้นน้ำตาแทบจะไม่ไหวรู้บ้างไหมเธอ
บอกใจตัวเองว่าไม่อิจฉา(ฝืนใจบอกใจ)ว่าเราต้องไม่อิจฉา
เพราะคนอย่างเรามันเป็นแค่ที่ปรึกษาคอยให้คำปรึกษาแล้วก็จบกัน
อยากบอกกับเธอให้เลิกกับเขา แล้วมองกลับมามีหัวใจให้ฉัน
รู้ดีแก่ใจว่ามันไม่ง่ายอย่างนั้น มันไม่ง่ายอย่างงั้น เป็นที่ปรึกษาก็ยอม
...
ภาพที่ฉันได้เป็นดังคนที่เธอรัก ช่างเป็นอะไรที่ประทับใจ
อยากซึมซับนานๆและเก็บไว้ ไม่ให้มันจากไป
อยากหลับตาอยู่อย่างนั้น ทำอยู่อย่างนั้น ฝันถึงเธอเรื่อยไป
เพราะว่าความจริง ไม่มีทางใดทำให้เราได้รักกัน
ทำได้แค่นั้น ทำอยู่อย่างนี้ ทำได้เพียงแค่ฝัน
ต้องหลอกตัวเองฝันไปวันๆ ไม่มีทางที่ฝันมันจะเป็นจริง
เพราะไม่เคยอยู่ในสายตา ไม่ว่าเวลาจะนานจะผ่านซักเท่าไร
ทุกค่ำคืนต้องทนเหงาใจ ไม่รู้จริงๆทำไมทำไมต้องรักเธอ
...
ทั้งๆที่รักเธอ จนหมดใจ
ถ้าหากฉันเสียเธอไป อะไรอะไรก็ไม่มีความหมาย
มันไม่อาจคืนย้อนเธอมาใหม่
คงไม่เหลือความต้องการ
ต่อให้ซักเท่าไหร่ อะไรก็คงไม่น่า
ไม่มีความหมาย
โลกที่ไม่มีเธอก็เหมือนไม่มีใคร
อยากจะขอให้เธอน่ะเปลี่ยนใจได้ไหม
ช่วยอยู่กับฉันได้ไหม หากว่าฉันยับมีความหมาย
...
เรายังคงเหมือนเพื่อนหยอกล้อเหมือนวันวาน
แต่ฉันคือคนใจสั่น แต่ฉันคือคนหวั่นไหว
ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย
ในความคุ้นเคยกันอยู่ มันแฝงะไรบางอย่างที่มากกว่านั้น
ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย
ว่าเพื่อนคนหนึ่งมันคิดอะไรไปไกลกว่าเป็นเพื่อนกัน
..
ไม่ มี อะ ไร ก็ คน ว่าง งาน แค่ เอา เนื้อ เพลง ที่ ชอบ มา ลง ก็ เท่า นั้น แต่ โดน สุด เพลง สุด ท้าย
เลิก รัก ไม่ ได้ หมายความ ว่า ต้อง ลืม
จบ
24 septembre ..น้
อ
ย
จั
ย
วุ้
ย
.
.
.
เออ ก็กูมันไม่ดี ไม่ว่าจะทำอะไรก็เหี้ยไปหมด โธ่เว้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 20 septembre สุดๆตอนนี้กุเครียด เครียดมาก ไม่รู้ดิ แบบว่าหลายเรื่อง หรือถ้าจะเอาจริงๆนะ ทุกเรื่องเลย ไม่รู้ทำไมความซวยชอบเข้าใกล้กูอยู่เรือยเลยเนอะ ครวยเอ้ย เมื่อไหร่อะไรๆมันจะจบวะ หรือว่ากูควรจบชีวิตตัวเองปัญหาจะได้จบ แมร่งเครียดอ่ะ อยากตายแต่ไม่อยากฆ่าตัวตาย สงสัยอะไรๆมันคงจะไม่เป็นอย่างที่กูคิดอ่ะม้าง สงสัยที่พระเจ้าให้กูอยู่เพราะต้องการทรมานกูรึป่าว เหนื่อดีเนอะ ไม่มีใครเข้าใจกูเลย ไม่มีใครช่วยกูด้วย หรือว่ากูไม่ยอมขอความช่วยเหลือจากใคร สัสเอ๊ย ไม่รู้จะเกิดมาทำไมเนอะกูเนี่ย แมร่ง !!!! อิจฉาคนอื่นที่เค้าไม่ต้องเครียด ไม่ต้องคิดมาก มีคนบอกกูว่ากูเหมือนคนที่มีความสุข สดใสร่าเริงคนหนึ่ง เหอะๆ อยากจะขำแสรส อยากให้เค้าเห็นตัวตนกูจริงๆจังเลย แมร่ง เหนื่อย มีคนบอกว่าเหนื่อยก็พัก แล้วในชีวิตจริงอ่ะ การพักคืออะไร ต้องทำยังไง กูรู้แต่ว่าจะจบชีวิตต้องทำยังไงเท่านั้นแหละ แล้วก็แบบว่ากุต้องใช้ชีวิตวนเวียนอยู่แบบนี้ ถ้ากูพักแสดงว่ากุก็ต้องออกจากวนเวียนอันนี้ แต่ถ้ากูออกไป แล้อนาคตกูอ่ะ แม่กูอ่ะ อยากบอกแม่ว่า ถึงจะชอบทะเลาะกะแม่นะ แต่นู่ก็รักแม่นะ ไม่รู้ซิ แต่ดูเหมือนแม่ไม่รักหนูเลย คงจะมีแค่วันเดียวที่แม่จะรักนู๋ได้ แต่ก็อาจจะเป็นวันที่สายเกินไป ส่วนพ่อไม่ต้องถาม มีใครคนนึง ทำให้นู๋คิดถึงพ่อมากมาย แต่อีกใจนึงนู๋ก็คิดว่า พ่อไม่ได้รักนู๋ซะหน่อย เพื่อน ซักกี่คนวะที่รักกูจริงๆ คนที่(เคย)รักกูตอนนี้มันก็คงไม่สนกูแล้วอ่ะมั้ง เห้อ เกิดมาทำไมก็ไม่รู้เนอะ ตายๆไปซะ แต่ไม่ต้องห่วง การฆ่าตัวตายคือสิ่งที่กูจะคิดเป็นสิ่งสุดท้ายในชีวิต แต่ถ้ามีโอกาศเมื่อไหร่ล่ะก็ รับรอง กูตายแน่(555+งง) 9 septembre พลาด - เอ็นโดรฟินเมื่อกี้นอนฟังเพลง ไปเจ๊อะกะเพลงๆหนึ่งเข้า เพลง พลาด ของเอ็นโดรฟิน ที่จริงมันก็เก่าแล้วอ่ะนะ แต่เหมือนว่าเนื้อหาในเพลงนี้รื้อฟื้นอะไรบางอย่างจากใจกู สิ่งที่กูอยากทำ แต่ไม่เคยคิดว่ากล้าที่จะทำ แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรที่ทำให้กูพูดคำๆนั้นออกไป ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่เสี้ยวนึงของความรู้สึกที่กูมีก็ตาม แต่หลังจากที่พูดไปแล้ว ก็สรุปไม่ได้ว่าที่ทำไปน่ะข้อดีกะข้อเสียอะไรที่มีมากกว่ากัน เพราะกูแยกแยะไม่ออกเลย ข้อดีคือการกระทำของมึงบางอย่างที่เหมือนเดิม ข้อเสียคือ ความรู้สึกวุ่นวายในใจกู ใช่ ความรู้สึกกูมันมีตลอดเวลาอ่ะแหละ แต่แค่แลกกับการที่มึงเหมือนเดิม มันก็คุ้มนะ เอาเป็นว่าโอเค แต่ถ้าเวลาไหนที่มึงอารมไม่ดีเนี่ยซิ สิ่งที่มึงทำ กูโทษตัวเองทุกทีว่าเป็นเพราะเรื่องนี้จริงๆ ก็นะ ปากกูมันไม่ดีมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่หว่า แต่กูอยากบอกมึงว่า มึงเป็นคนที่กูอยากพูดดีดีด้วยมากที่สุด แต่จะให้กูทำอย่างนั้นมันก็คงจะไม่ใช่ตัวกูหรอกนะมึงก็รู้ ตอนที่กูบอกมึงกูก็รู้ว่ามันไม่มีทาง ไม่รู้ดิ กูก็ไม่รู้ว่าจะพูดเรื่องนี้ให้มันได้อะไรขึ้นมาอีกนะเว้ย แต่ว่าความรู้สึกกูอ่ะดิ บางทีก็เหมือนว่ากูลืมมึงไปแล้ว ในฐานะคนรัก แต่บางที แค่คิดถึงเรื่องเก่าๆ ก็ทำเอากูใจจะขาด กูไม่ต้องการให้มึงรู้หรอกนะว่าตอนนี้กูเป็นยังไง กูยังรักมึงอยู่รึดเปล่า ขอแค่มึงยังจำได้ว่าตอนที่เรียนม.ปลาย มึงมีเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งที่กวนตีนมึงทุกวันๆ และมึงก็กวนตีนมันทุกวัน คนที่มึงต่อยได้อย่างไม่รู้สึกผิด และมันก็ต่อยมึงได้อย่างเต็มที่เหมือนกัน เพื่อนคนที่มึงอยากให้ไปเป็นนักร้องนำที่วงของมึง แต่มันก็ไม่ไป ..... และอีกหลายๆอย่าง สุดท้าย ขอแค่มึงยังจำได้ ว่ามีกูเป็นเพื่อน เท่านั้น...พอ 3 septembre เมื่อกูดิ้นรน ไม่รู้เป็นไรเหมือนกัน ช่วงนี้มีคนเสียใจเยอะจริงๆ ไม่ใช่เรื่องอะไรหรอก ก็เรื่องนั้นเรื่องเดียวอ่ะแหละ แบบว่า luv luv กูล่ะเชื่อเลยว่ะ ทำไมพระเจ้าสร้างคนมาให้เรารัก แล้วทำไมไม่สร้างให้เค้ารักเราด้วยก็ไม่รู้เนอะ ไม่ใช่แค่คนอื่น อันที่จริงกูก็เศร้าเหมือนกัน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ซักอย่าง เรื่องที่ดูเหมือนจะง่าย แต่มันก็ไม่ได้ง่ายสำหรับทุกคน ใครบางคนรักกัน อาจจะพูดดีดีใส่กัน ที่จริงกูก็อยากจะทำ แต่กูคิดว่ามันคงไม่ดีอ่ะ อันที่จริงกูก็ปากหมากะเพื่อนทุกคน แล้วจะให้กูมาพูดดีกะมึง ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เราก็กัดกันเหมือนหมาอ่ะหรอ กูว่ามันคงจะแปลกๆอ่ะนะ ที่จริงกูก็อยากจะตัดใจ คนใหม่กูก็มีเหมือนกัน แต่เหมือนว่ากูจะตัดไม่ได้ แต่บางที...ก็ไม่รู้ดิ ความรู้สึกแมร่งเป็นส้นตีนอะไรที่อธิบายยากมากอ่ะ เพราะความรู้สึกบางอย่างก็ไม่มีคำมาจำกัดความเหมือนกัน หรืออาจจะมี แต่ก็ไม่แน่นอน โอ๊ย!! ไม่รู้โว้ย... ตอนนี้มีใครบางคนที่กูคิดวากูไม่ชอบหน้า ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ก็จัดได้ว่าสนิทกัน บางทีกูเห็นสายตามึงกูก็สงสารนะ แต่พอนึกถึงอะไรหลายๆอย่างก็ไม่รู้ดิ มึงไม่ใช่คนๆเดิมที่กูเคยรู้จัก หรือว่าคนเดิมคนนั้นไม่ใช่มึง อันนี้กูก็ไม่รู้ ก่อนหน้านี้มีไรอยากจะพูดมากมาย แต่ว่าตอนนี้จำไม่ได้ว่าจะพูดอะไรบ้าง ที่อยากจะบอกคือ กูขอโทษเพื่อนๆด้วยแระกัน สำหรับที่ผ่านมา ทุกๆอย่างเลย ไม่ต้องบอกแระกันว่าเรื่องอะไรบ้าง ไม่งั้นวันนี้คงไม่จบเพราะสันดานกูเหี้ยเยอะเกิ๊น... อยากบอกเพื่อนที่สุวรรณฯ ไม่มีเพื่อนที่ไหนที่ดีเท่าพวกมึงเลย บางคนนะคะ ขอย้ำ แต่บางคนที่กูไม่ชอบ กูก็พยายาทำใจให้ชอบอยู่นะ บางทีกูอาจจะทำได้ก็ได้ แต่คือว่ามันคงเป็นเรื่องยากอ่ะ ตอนนี้ชีวิต อยากกลับสู่สถานะแห่งความว่างเปล่า ไม่ต้องมีอะไร ไม่ต้องเจอใคร ไม่ต้องทำอะไร ไม่ต้องมีหัวใจ ไม่ต้องรักใคร ไม่ต้องหายใจ แต่การฆ่าตัวตายคงเป็นสิ่งสุดท้ายที่กูจะคิดอ่ะ ในเมื่อพระเจ้าอยากให้กูอยู่ต่อ กูคิดว่ามันก็คงจะมีเรื่องอะไรดีดีเกิดขึ้นกะกูบ้างก็ได้มั้ง แต่มันคงเป็นเรื่องยากอ่ะ มนุษย์บนโลกนี้มีตั้งกี่คน พระเจ้าคงจะมองกูเป็นคนสุดท้าย ก็กูเป็นคนที่ไม่มีความหมาย ไม่มีความสำคัญ ไม่มีค่าอะไรเลย บางทีกะคนที่เรารักอ่ะ เค้าไม่ต้องรักเราตอบหรอก ขอแค่ได้รู้ว่า สนใจกูบ้างมั้ย เคยคิดถึงกูบ้างมั้ย อยากจะคุยกะกูเหมือนี่กูอยากจะคุยมั้ย ต่างๆนาๆว่ะ แต่เมื่อเค้าไม่สนใจอ่ะ ทำไงอ่ะ บางทีเค้าอาจจะมีคนให้สนใจอยู่แล้ว อันนั้นไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าเค้ายังไม่มี แล้วก็ยังไม่สนใจเราด้วยอ่ะดิ มันคงจะเศร้ามากมาย แบบว่าตกลงกูรักมึงทำไมวะ กูผิดหรอ ก็คงจะผิด ให้ความรักผิดคน ผิดที่ ผิดเวลา เวลาแห่งการเป็นเพื่อน กูกลับมามากมายกับอะไรก็ไม่รู้ แต่ก็นะ มันอาจจะเป็นกรรมที่กูต้องชดใช้ เหอะๆ หรือเป็นเพราะความแรสของกูเอง อยู่ดีดีไม่ชอบ ชอบหาเรื่องใส่หัวกบาล มีคนบอกหลายคนแระ หลายรอบด้วยว่ากูชอบหาเรื่องใส่ตัว ไม่รู้ดิ เพราะกูเป็นตัวปันหามั้ง ไม่ว่าจะทำอะไรก็มีแต่ปันหา มีแต่เรื่อง เท่าที่เห็นคนอื่นเค้าก็มีเหมือนกัน แต่ก็จบๆไปแล้ว อันที่จริงของกูก็จบเหมือนกัน แต่พอจบแล้ว ก็มีเรื่องอื่นมาต่ออีก ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม....
ยิ่ ง เ ธ อ ว า ง ใ จ
ยิ่ ง ส นิ ท กั น ม า ก เ พี ย ง ไ ร
ยิ่ ง รู้ สึ ก ว่ า เ ห มื อ น แ ป ล ก อ อ ก ไ ป
ทั้ ง ที่ อ ยู่ ใ ก ล้ ๆ เ ธ อ
อ ย า ก จ ะ ดี ใ จ ที่ ไ ด้ เ ป็ น ค น สำ คั ญ ข อ ง เ ธ อ
สุ ด ท้ า ย ก็ ยั ง ต้ อ ง ทุ ก ข์ ใ จ เ ส ม อ
. . . เ พ ร า ะ รั ก เ ธ อข้ า ง เ ดี ย ว . . .
20 août ที่ปรึกษาตอนนี้กูมีสถานะเป็นที่ปรึกษา
รึป่าววะ หรือว่าสำคัญตัวเองมากไป
ช่วงนี้รู้สึกว่าจะมีเรื่องราวเศร้าๆมากมาย
เกิดขึ้นกับหลายๆคนใกล้ๆตัวกู รวมทั้งกูด้วย
แต่ทำไงได้วะ เรื่องแบบนี้ ไม่มีใครเลือกได้หรอก
ถ้าเลือกได้นะ กูก็ขอเลือกให้หัวใจกูเป็นอัมพาต
ไม่ต้องมีความรู้สึก ไม่ต้องรักใคร
ความรักทำกูทรมานดีจริงๆ
สิ่งทีอยากทำ คือบอกกับประชาชนทั้งหลายที่กำลังเศร้า
ว่าไม่ใช่แค่มึงคนเดียวที่เสียใจ
เวลานี้ขณะนี้ก็มีอีกหลายคนที่เสียใจพร้อมๆกับมึงอ่ะแหละ
อย่ามองแต่ตัวเอง ไม่มีใครเจ็บน้อยกว่าใครหรอก
เหอะๆ
ทำเป็ฯปากดีบอกคนอื่นนะกู ตัวเองยังเอาไม่รอดเลย
ส่วนคนที่เคยจับมือกะกูไว้
สัญญานะเว้ยว่าจะไม่เศร้าอีก
กูก็ไม่ได้ให้พวกมึงร่าเริงตลอดไป
แต่ว่าขอแค่อย่าคิดมาก
เพราะตอนนี้กูก็พยายามไม่คิดอยู่
เพื่อที่กูจะได้มีความสุขตอนที่แดกเหล้า
555
เออ ลืมไปเรื่องนึง
คือว่าพวกกูได้รางวัลพาเลชอันดับ 1 อ่ะนะคะ
คือแบบว่าไม่น่าเชื่อ
ไม่รู้ว่ากรรมการเค้าเอาเกณฑ์ที่ไหนมาตัดสิน
สงสัยตัดสินตามหน้าตากู
ก็ดีใจอ่ะ และเพื่อนๆก็คงจะดีใจด้วย
เหนื่อยกันมาตั้งนาน
และงานนี้ถ้าอะไรที่กูทำให้เพื่อนคนไหนไม่พอใจ
กูก็ขอโทษไว้ ณ ที่นี้ด้วย
บางครั้งก็ไม่ได้ตั้งใจ แต่บางครั้งก็เจตนา
สุดท้ายขอบอกคนที่กูรักเสมอ
ดูแลตัวเองด้วย
ก็ไม่รู้จะแสดงออกให้รู้ยังไงว่าเป็นห่วงอ่ะนะ
ก็ทำได้เท่านี้แหละ
. . . รั ก จ ริ ง น ะ เ ฟ ร้ ย . . .
11 août ~งดเหล้า เข้าพรรษาเมื่อวานไปกินเหล้ากะเพื่อนๆมา
ตอนแรกๆก็คิดว่า จะงดเหล้าเข้าพรรษาซะหน่อย
เหอะๆ กูทำไม่ได้ว่ะ
ระยะเวลาแค่คืนเดียว แต่มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย
อย่างแรก กูดีใจที่ได้เจอพวกมึง
ถึงแม่ว่าเราจะเพิ่งเจอกันเมื่อไม่นานมานี้ก็ตาม
ที่แน่ๆเลยก็คือ กูอยากเจอหน้าพวกมึงทุกวัน
อยากเจอเหมือนเมื่อก่อน
ที่เคยได้ยินมาว่า
คนเราจะรู้คุณค่าก็ต่อเมื่อเสียของชิ้นนั้นไป
กูว่าจริงว่ะ
อย่างที่สอง พวกมึงทำให้กูรู้ว่า
เวลาไม่เคยเปลี่ยนแปลงอะไรได้เลย
สาดเอ๊ย เคยเป็นอย่างไง ตอนนี้พวกมึงก็เหมือนเดิม
กูซึ้งพวกมึงว่ะ อยากบอกว่าอันที่จริงกูก็ไม่อยากเศร้าหรอกนะเมื่อวานอ่ะ
แต่เพื่อน อารมมันพาไป
กูรู้ว่ามากะเพื่อนต้องร่าเริงไว้ก่อน
สาด แต่คนเราทุกคนต้องมีโลกส่วนตัว
แต่ต่อไปนี้กูจะพยายามไม่เศร้าเวลาไปร่าเริงกะพวกมึง
เมื่อวานกูเห็นแล้วแหละว่าผลมันเป็นยังไง
เบื่อว่ะ พวกชอบเลียนแบบอ่ะ
เห็นกูเศร้า แมร่งเศร้าตามกันใหญ่เลย
ควยเอ๊ย!!!555
แต่ว่าคนที่จับมือกะกูว่าจะไม่เศร้าอ่ะ
ตัวมึงก็อย่าเศร้านะสาด
ความรักเป็นที่มาของความหวัง
ความหวังเป็นที่มาของความผิดหวัง
ความผิดหวังเป็นที่มาของความเสียใจ
ความเสียใจเป็นที่มาของน้ำตา
สาด
ถ้าพวกมึงคิดจะรักก็ต้องทำใจรอผลมันด้วย
อันที่จริงกูยอมรับว่ากูก็ดีแต่ปากอ่ะนะ
เพราะกูก็ทำไม่ได้ว่ะ
แต่เมื่อวานเห็นพวกมึงเศร้าแล้ว
แบบว่ากูอยากเศร้าแทนอ่ะ
เพราะไหนๆกูก็เสียใจอยู่แล้ว
และต้องเสียใจเพิ่มอีกนิดหน่อยเพิ่อให้เพือนกูมีความสุข
กูยอม สาด ยอมทุกอย่างเลย
อยากบอกว่า ถึงมันจะไม่รักมึง
แต่ยังไงกูก็รัก
กูรู้น่า ว่ามันแทนกันไม่ได้สาด
อย่างน้อยมันก็เป็นความรักเหมือนกัน
แระอีกอย่างที่อยากจะบอก
เมื่อคืนอ่ะ ที่กูไม่ได้บอกอะไร
ไม่ใช่ว่าพวกมึงไม่ใช่เพื่อนกู
แต่พวกมึงเข้าใจป่ะว่า บางอย่างอ่ะ เก็บไว้กะตัวเราดีที่สุด
รู้มากคนก็ยิ่งมากเรื่อง
แระอีกอย่างนะ ถึงพวกมึงรู้ไปมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาอยู่แล้ว
กูก็คงต้องเป็นอย่างนี้ต่อไป
หรือบางทีปัญหามันอาจจะหนักมากกว่าเดิมก็ได้
แหะๆ
กูรักพวกมึงนะเว้ย
ส.ณ.49 จงเจริญ
31 juillet 9nho...9yoเหอะๆ วันนี้เซงมากมาย หัวเอ็มกูบอกว่า"อุกกาบาตตกที่แขนกู" อีกอันนึงก็พร่ำเพ้อเรื่องแม่ วันศุกกูก็บออกอยู่ว่ากูเป็นฝี แต่วันนี้"..............." ทุกคนนึกถึงแต่เรื่องของตัวเอง ทำไมไม่มีคนเป็นห่วงกูเหมือนเวลากูห่วงคนอื่นมั่งอ่ะ ทำไมเวลากูเครียดกูไม่สามารถเรียกใครไปคุยเป็นการส่วนตัวได้มั่งอ่ะ ทุกอย่างที่กูมี กูต้องเก็บ เก็บ เก็บ และก็เก็บ เก็บ เก็บ หรือว่ากูกำลังสนใจเรื่องของตัวเองมากเกินไป หรือว่านี่แหละคือความจริงของสังคม เพราะกูเป็นสัตว์สังคม กูเลยต้องเจอ เมื่อก่อนคิดว่าตอนม.ปลายสุดๆแระนะ ขอโทษค่ะ นี่กูเจอหนักกว่าอีก ทำไมสังคมมันโหดร้ายจังวะ และถ้ากูจะออกจากสังคมอ่ะ มีใครเห็นด้วยมั้ย แต่คงไม่มีความคิดเห็นอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพราะทุกคนคิดถึงแต่ตัวเอง เวลากูทำอะไรไม่ดี ก็ด่า ด่า ด่า แล้วทีพวกมึงอ่ะ สาด กระเทือนจิตใจนิดนึงไม่ได้เลย กูผิดทุกงาน กุเหี้ยตลอด เวลาใครจะขี้ แต่ไม่มีที่เก็บขี้ ก็เอามาไว้ที่กูนะ ชอบโยนให้กูจัง แล้วเวลากูขี้อ่ะ ใครยินดีจะรับขี้กูมั่ง ...ส้ม... กูคิดถึงมึง มึงเป็นคนแรกที่กูจะนึกถึงเวลามีปัญหา และจะเป็นคนที่แค่ฟังเสียงก็รู้ว่ากูเป็นอะไร ...ตอย... กูมักจะคุยกะมึงเวลามีปัญหา แต่ไม่รู้ทำไมกูชอบด่ามึงเนอะ นอกจากไอส้มก็มึงเนี่ยแหละ ที่เวลากู"ฮัลโหล" มึงก็จะถามทันทีว่ากูเป็นอะไร ...ติ๊ก... ถ้ากูคุยกะมึงตอนนี้ เพลงที่มึงจะร้องก็คือ "อยู่ที่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมัน...." มึงเป็นคนที่สร้างเสียงหัวเราะให้กูได้เสมอเลยเพื่อน ...หวาน... เด็กน้อยของกู มึงก็คงบอกว่า อย่าคิดมากเลยเพื่อน เวล่มึงจะทำอะไร คำดติดปากของมึงคือ "โกรธกูป่ะเนี่ย" ...เฟี๊ยต... ไม่รู้เหมือนกัน เพราะเวลากูมีเรื่องเครียด กูไม่ค่อยจะบอกมึงเท่าไหร่ กูชอบให้อะไรมันผ่านไปก่อน แล้วค่อยบอกมึง สุดท้ายกูก็ไม่ได้บอกอะไรมึงซะที ...ลุ้นลี่... ...นิตตี้... ...วิกกี้... 3 คนที่กูรักที่สุด เวลามีเรื่องแล้วกูไม่บอกพวกมึง ไม่ใช่ว่ากูไม่เห็นความสำคัญของพวกมึง แต่เพราะพวกมึงสำคัญกะกูที่สุด กูเลยไม่อยากเอาเรื่องไร้สาระให้พวกมึงรับรู้ หนักหัวกบาลเปล่าๆ ปัญหาของพวกมึงก็มีอยู่แล้ว แล้วจะเอาเรื่องของกูไปถือไว้อีกทำไม...ใช่มั้ย??? ว่างๆกูจะโทรหา เพื่อถามข่าวคราว เพื่อฟังเสียง ว่างๆกูจะไปหา เพื่อให้พวกมึงได้รู้ไว้ว่า กูรักพวกมึงเสมอ ....พัซซี่....
แสรส เหี้ย กูไม่รู้จะพูดอะไรเลย 21 juillet ...ดีใจวุ้ย...วันจันสอบแล้ว จาว่า
อ่านแล้ว ไม่รู้เรื่อง555+
ที่จริงต้องอ่านหนังสือ
แต่พอนึกถึงอะไรบางอย่างทำให้จิ๊ดที่ใจขึ้นมา
เมื่อตอนบ่ายไปเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นมา
เป็นเพราะความเสือกของกูเนี่ยแหละ
สิ่งที่เห็นก็คือความจริง ความที่กูไม่อยากจะเจอ
แต่ไม่มีใครหนีความจริงพ้นอ่ะนะ
ก็ต้องทนต่อไป
จำได้ว่าตอนที่เห็นและหลังจากที่เห็น
กุชาไปประมาณ 2-3 ชั่วโมง
ประมาณว่าไม่อยากจะทำอะไร
สิ่งที่ขอทำ 2 อย่างคือ หายใจ & กระพริบตา
ตอนนั้นคิดว่ายังไงก็คงต้องทรมานไปอีกนาน
เหมือนกับที่เคยเป็นมา
แต่ว่าครั้งนี้แปลก
หรือว่าสิ่งที่เป็นอาจจะไม่ใช่สิ่งที่กูคิด
แต่กูก็คงหวังเอาไว้เหมือนกันอ่ะ
เพราะว่ารู้สึกสะเทือนใจกับความจริงครั้งนี้เหมือนกัน
แต่ยังไงก็เหอะ
สะเทือนใจกับเสียใจมันคนละความหมายกัน
ไม่จำเป็นต้องคิดมากนะส้มนะ
งั้นสิ่งที่กูคิดตอนนู้นก็เป็นเรื่องจริงอ่ะดิ
ที่คิดว่า"หัวใจกูเป็นอิสระจากความรักทั้งปวง"
จะมีเหลือก็แค่ความหวัง
แต่ไม่ได้เป็นหวังที่มาจากรัก
แผลเลยไม่ค่อยละม้าง
ฮะฮะฮ่า......
ดีใจจังว่ะ
ใครก็ได้ช่วยกูดีใจหน่อยดิ๊
ขอบใจ!!!
ก็ปล่อยไปตามหัวใจ...
เลือกรักใครซักคน...
ไม่ต้องคิดคำนึงถึงเหตุผล...
แค่เลือกคนที่เธอต้องการ...
และปล่อยไปตามหัวใจ...
และรักเขาให้นานๆ...
เพราะแม้ว่าคนที่เหลือนั้นจะคือตัวฉัน...
ดีว่ารักเรานั้น....เป็นอย่างนี้...
20 juillet ..คลุกคลิก..กุนี่ก็บ้า วันจันจะสอบยังจะมาทำอะไรที่ไร้สาระอยู่อีก
เหอะๆ ก็ไม่มีอะไรหรอก
เพียงแค่เหนื่อยกับการกระทำของตัวเอง
กับการชอบตามใจคนอื่นมากเกินไป
เอาใจคนอื่นมากเกินไป
บางทีกุก็ไม่อยากจะทำซักเท่าไหร่หรอก
แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกันที่ทำให้กูตัดมันไม่ลง
คือหมายความว่าถ้ากุขัดใจมัน
ก็อาจจะทำใหความสัมพันธ์ของเราขาดลง
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องแคร์มันขนาดนี้
ทั้งๆที่เพิ่งจะรู้จักกันไม่นาน
ถ้าเทียบกันนะ มันสำคัญกว่าเพื่อนกูบางคนซะอีก
เหอะๆ ตลกดีเหมือนกัน
ทั้งๆที่มันก็ไม่เคยแม้แต่จะสนใจกูซักครั้ง
แต่กูแคร์มันเหลือเกิน
ทั้งๆสิ่งที่กูมีให้มันก็ไม่ได้เกินไปกว่าคำว่าเพื่อนเลย
แล้วมันคืออะไรวะ แหะๆๆ งงๆๆ
เห้อช่างมันดีกว่า(คำยอดฮิตของกุ)
จะสอบแล้ว ขอให้ทุกคนจงโชคดี
ขอให้ชะตาเข้าข้าง
ขี่ดวงไปด้วยกันดีกว่านะเพื่อนๆ
สุดท้ายที่อยากจะกล่าว
เลิกรัก ==> ไม่ได้หมายความว่าต้องลืม
8 juillet ว่างงานไม่มีอะไรจะทำเลยมาอัพเล่นๆ
ช่วงนี้อยู่ในสถานการณ์อึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
เหมือนเวลาที่ปวดขี้
แต่แค่ตดยังตดไม่ออกเลย
ทำไงได้ล่ะ ต้องอั้นไว้งั้นแหละ
555+
เปรียบซะสวยหรูเลยกรุ
ช่วงนี้ว่างงาน
อันที่จริงไม่ว่าง
ปัญหามีมากมาย
อดคิดไม่ได้จริงๆ
ฟังเพลงเศร้าๆ
ทั้งๆที่เนื้อหาเพลงไม่ได้ตรงกะชีวิตกรุเลย
แต่ก็เสือกเศร้าไปกะเค้าด้วยซะงั้นอ่ะ
เหอะๆ ชีวิตกรุนี่ก็ตลกดีเหมือนกัน
ความรู้สึกกรุคือความรู้สึกคนอื่นหรอ
เหอะๆ กรุก็อยากเปลี่ยนเหมือนกัน
บางทีการที่สนใจความรู้สึกคนอื่นมากเกินไป
โดยที่ไม่สนใจความรู้สึกตัวเองมันก็มีข้อเสียเยอะเนอะ
แต่ถ้าไม่สนใจใครเลย อะไรมันจะมีข้อเสียมากกว่า
มนุษย์เป็นสัตว์สังคม ก็ต้องแคร์สังคม ไม่ถูกรึไง
ใครบอกกรุทีเด๊ะ ว่าต้องทำยังไงถึงจะมีความสุข
โดยที่ไม่ต้องมีใครเจ็บปวดกับการกระทำของเรา
แต่มันก็เป็นเรื่องยากอ่ะ
เห้อ
คิดถึงเพื่อนๆที่สุวรรณทุกคนอ่ะ
อาจจะมากเป็นพิเศษสำหรับบางคน
บางอย่างก็ไม่รู้จะทำทำไม
เพื่อเรียกย้องความสนใจหรอ
แล้วเค้าเคยหันมาสนใจมึงรึเปล่า ก็ไม่หนิ
สุดท้ายเป็นไง เจ็บคนเดียว สมน้ำน่ามั้ยล่ะ
เหอะๆ คนเราอยู่ดีไม่ว่าดี หาเรื่องใส่ตัว
อยากรู้ว่า หัวใจอ่ะ
ตกลงมันเป็นของเราหรือของใครกันแน่วะ
ทำไมเราไม่มีสิทธิ์แม่แต่จะควบคุมมันเลยหรอ
เด๋วรักคนนู้น เด๋วรักคนนี้
หัวใจเปรียบเสมือนเครื่องยนต์ที่ไม่ใช้น้ำมัน
เพราะแมร่งไม่เคยเหนื่อยเลย
เจ็บมากี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้ แต่ก็ไม่เคยจำ
ถ้าเปรียบกับคน คนๆนี้คงจะขยันน่าดูอ่ะ
อยากบอกอะไรมากกว่านี้
แต่เพื่อความสมานฉันท์ที่ดีงามของสังคมบอกแค่นี้พอ
อีกเรื่องที่อยากทำมากมาย
ตอนนี้อยากเที่ยว เที่ยว เที่ยว
แระก็เที่ยว เที่ยว เที่ยว
กินเหล้าเอาให้เมาให้ตายไปเลย เบื่อแล้ว
อยากรู้เหมือนกันว่าถ้ากรุตายจะมีซักกี่คนที่เสียใจ
และหนึ่งในนั้นคือคนที่กรุคิดอ๊ะเปล่า
คงไม่ใช่ เพราะชั้นไม่เคยได้อยู่ในชีวิตของเธอ
เป็นอยู่เสมอก็แค่คนที่ไม่เคยมีตัวตน
แหะๆๆ พอแระ ฟุ้งซ่านมากไปแระกรุ....
24 juin แง่ว....ช่วงนี้สถานการณ์ส้นตรีนอะไรก็ไม่รู้
แสรส...ไม่มีอะไรดีซักอย่าง
ซ้อมเชียร์ก็อะไรไม่รู้
เรียนก็อะไรไม่รู้
ไม่ว่าแม่กูส่งให้กูมาเรียนหรือมาโดด
วิชาไหนที่ไม่โดดก็หลับ
ซะงั้น
คงไม่ได้แล้วอ่ะม้าง...สิ่งที่หวังเอาไว้อ่ะ
ยิ่งเรียนก็ยิ่งยาก
และกูก็ยิ่งขี้เกียจด้วย
ฮะฮะฮ่า.....
ตอนนี้นะ
อยากไปเที่ยวว่ะ
ไปกับใครซักคน
แต่ใครซักคนนั้นคงจะไม่ไปกะกรุ
เพราะว่ากรุไม่ชวน
ไม่ได้หยิ่งนะเฟร้ย
ไม่กล้า
(ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างกรุจะอายเป็น)
ตลกดีเหมือนกัน
เมื่อกี้ไปอ่าน space คนอื่นมา
เห็นเค้าเศร้ามากมายเรื่อง luv luv
แต่พออยู่ต่อหน้าคนอื่น
เค้าคนนั้นกลับดูร่าเริง
เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
น่าแปลก
ที่สถานการณ์แบบนี้
เกิดขึ้นพร้อมๆกันในหลายๆคน
อยากบอกว่ากรุก็เป็นเหมือนกัน
ไม่มีสาเหตุที่เราต้องทนกับความเจ็บปวด
และก็คงไม่มีสาเหตุที่เราต้องเลิกรักเค้า
เพียงเพื่อรักทำให้เจ็บ
สุขนิดหน่อย..ยังดีกว่าต้องเหงาตลอดไปนะเฟร้ย
เสียงหัวเราะมันมาคู่กะน้ำตาอยู่แล้ว
อยากบอกว่าตอนนี้เป็นห่วงใครคนนึง
ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้เป็นอะไรกัน
แต่สิ่งที่เคยเป็น ทำให้กรุห่วงเมิง
ช่างเถอะ
โตๆกันแล้ว
คงจะดูแลตัวเองได้นะ
อะเห้อ
เหมือนเช่นเคย
ห่วงแต่คนอื่นไม่เคยจะห่วงตัวเอง
โดนด่าประจำเลยเรื่องเนี๊ยะ
และก็อยากบอกกับใครบางคน
(ซึ่งเป็นคนละคนกะเมื่อกี้)
ว่า
สิ่งที่ทำ อาจไม่ใช่สิ่งที่เป็น
บอกแค่นี้แหละ
บอกเยอะก็รู้มาก
555+
ไม่รู้มันจะเข้ามาอ่านป่าวเนอะ
นึกแล้วเศร้า
เออ
เดี๋ยวนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้
อยากกินเหล้ามากมาย
แต่ก็ไม่ได้กินซะที
ก็บ้านกรุไกลม.นี่หว่า
ถ้ากูเมาใครจะรับผิดชอบไปส่งกูอ่ะ
ไอต๋องก็ไม่ค่อยจะอยู่
แสรส
เซงเลย
ไว้มีโอกาส
เด๋วส้มเมาโชว์
คำเตือน
ให้เตรียมเรือมาด้วย
เบะแน่555+
สุดท้าย
ขอขอบพระคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน
เม้นด้วยล่ะ
แสรส
|
|
|
